Afscheid van Saskia tijdens de avondwake
Lieve Lidy,
Lieve vriendin, lieve zus, lieve moeder.
Hoe kan ik in woorden vangen wat jij voor mij en voor zovele anderen betekent ?
Hoe kan ik beschrijven hoe groot het verdriet, hoe sterk het gemis is ?
Mijn leven gaat door maar mijn wereld is niet meer dezelfde.
Mijn bestaan mist een grote zekerheid. Jij bent er niet meer.
Het is als lopen over het hoge koord terwijl plotseling
het veiligheidsnet onder je wordt weggehaald.
Als een sombere dag waarop je de zon niet meer achter de wolken weet.
Jij bent er niet meer.En toch heb ik jou de laatste dagen al heel vaak ontmoet.
In een woord, een blik, een gebaar van mensen
die ik soms nog nooit eerder had gezien.
Elke keer was jij aanwezig.
Door een ieder vertaald, door een ieder op een eigen manier verstaan
maar met onmiskenbaar een afdruk van jouw liefde.
Toen drong het tot mij door dat wij met ons allen, zoals wij hier samen zijn,
een groot deel van jouw nalatenschap zijn.
Wij vormen met ons allen jouw levenswerk.
Een soort immense bibliotheek met naslagwerken
over jouw liefde, warmte en "eigen wijsheid".
Wij hoeven slecht in onszelf te kijken om te weten waar jij bent.
Wij hoeven elkaar slechts te ontmoeten om jouw visie in leven te houden.
Wij hebben jou in ons hart, voor altijd.Ik spreek daarom de wens uit dat een ieder van ons
voor een ander mag betekenen wat jij voor ons betekent.
Zodat jouw liefde, ook na je overlijden, zal blijven groeien.
Zodat jij... er altijd bent.