Afscheidsbrief van Rob Brager
Afscheid nemen is moeilijk,
maar heen gegaan is niet hetzelfde als weg zijn.Naar aanleiding van het overlijden van Lidy gingen een paar gedachten door mijn hoofd die ik graag met jullie wil delen.
Vroeger als klein jongentje mocht ik wel eens logeren bij mijn opa en oma. Dit vond ik altijd erg leuk en gezellig. De plek waar ik dan 's nachts sliep was niet de oude slaapkamer van mijn vader, die hij met zijn broers moest delen maar het kamertje van Lidy. Wat mij in dat kamertje opviel was een boekenrekje. Wat er in dat rekje aan boeken stond weet ik niet meer, maar het rekje zelf heeft kennelijk een diepe indruk op mij gemaakt. Het was zo'n stalen rekje met twee van die metalen leggertjes.
Toen deze week dit beeld in mij opkwam kon ik het niet meer loslaten. Dit komt volgens mij door het volgende.
Een boekenplank bevat normaal gesproken boeken; boeken die je leest om te ontspannen of om b.v. iets te leren. Leren vanuit boeken is maar een enkele mogelijkheid om je te ontplooien. Een andere manier van ontplooien is die door te leren van andere mensen. Lidy is een van de mensen waarvan ik veel geleerd heb. Vroeger toen we met papa, mama en mijn broertjes bij Lidy op bezoek kwamen, was er al sprake van verbondenheid en geborgenheid; en bovenal was het gezellig, ze gaf een speciale warmte.
Dit speciale gevoel is er altijd gebleven en is ook over gebracht op Henriette en onze kinderen; bij hun heeft Lidy ook een speciaal plekje. Dit komt omdat Lidy een zeer lieve, krachtige rechtvaardige moderne vrouw is, ze staat met beide benen in de wereld, en kan deze wereld voor velen een stuk begrijpelijker maken.
Voor mij geeft dit voldoende zekerheid dat met het heengaan van Lidy zij niet weg is. In mijn gedachten leef je voort.
Lidy, bedankt.